Kendi Kitabını Oku

     İnsanoğlu yaşadığı anın kıymetini, o anın eksikliğini yaşadığı zaman anlarmış minvalinde bir cümle var, hepimize yaşadığımız anı geriye çekilip izlediğimizde çok şükür dedirten. "İkra kitabeke (kitabını oku)" denilen süreci yaşıyorum şu anda. Bir önceki yazımda hukukçu olmadığım gibi şimdikinde de müfessir değilim. Ama bu ayet beni özellikle her zaman etkilemiştir. Belki biraz da Yunus Emre'nin "bir ben var bende benden içeri" mısralarıyla bağdaştırdığım içindir. Bilemiyorum her şey olabilir. Bu ayetten herkes kendine dönmenin, nefsini tanımanın, şayet mücadele edecekse mücadeleye onunla başlamanın gerekliliğini anlayabilir. Zira devamında "bugün sana hesap sorucu olarak kendi nefsin yeter" demektedir. Yani sorgu melekleri gelmeden önce insanın nefsi onu sorguya çeker, kimi dinler kimi susturur onu. Tanıdık geliyor değil mi? Vicdan! Bir hocam aklın, vicdanın ve haddin olsun bilgiyle alim olunmaz derdi. Akıl, vicdan ve had (sınır, ölçü...). Bakıldı...

Taksirle ya da kastî adam öldürmek...      Tüm yaşama dair umudu olanlara merhaba. Öncelikle en başta yazdığım cümle üzerinde konuşmak istiyorum. Taksirle adam öldürme suçu (TCK md. 85/2024)... Yanlış anlaşılmasın hukukla girdiğim okulların yönetmelik ve yönergelerini okumaktan ya da vatandaşlık haklarımı kullanmak için kendisine başvurmaktan başka işim olmadı bu zamana kadar. Buraya bir madde ya da bölüm başlığı yazınca bir şeyler yalamış yutmuş da değilim. Sadece bir şeye vurgu yapmak istiyorum. "Taksirle" denildiği zaman öngörülemeyerek öldürmek, yani basitçe ihmal var ama işveren olarak diyorsun ki ölmeyedebilirdi ama öldü. Kastî de öldürme amacı güderek onu hedef alıyorsun. Başlığın sonunda öldürmek var. Şöyle değil "Taksirle kişinin ölmesi ya da yerine geçebilecek herhangi bir kelime"... Kastî için ise "adam öldürmek" daha uygundur. Ama hukuk bu ayrımı yapmıyorken taksirle öldürmenin bedeli kastî olarak öldürmekten daha ucuz. İçim yanarak ucuz diyoru...